ԻՄ ՄԱՍԻՆ

1911թ.Սալոնիկ քաղաքում կայացած գաղտնի ժողովում թուրքերը վճռում են կայսրության տարածքում բնակվող մահմեդականներին պետք է թուրքացնեն, իսկ քրիստոնյաններին՝  բնաջնջել: Ծրագրի հեղինակներն էին Թալեաթ փաշան, Էնվեր փաշան, Ջեմալ փաշան, Բեհաեդդին, Շաքիր բեյը և ուրիշներ:

Հայերը և Հայաստանը արգելք էին հանդիսանում երիտթուրքերի ծրագրի ճանապարհին: Նրանց  նպատակն էր ստեղծել «Մեծ թուրան»: Առաջին աշխարհամարտի տարիներին էլ սկսվում է հայերի ջարդը, որը որակավորվում է որպես  XX դարի առաջին ցեղասպանություն:

Մեծ եղեռնի 97-րդ տարելիցի կապակցությամբ Հանրապետական կուսակցության նախաձեռնությամբ կազմակերպվեց երթ դեպի եղեռնի հուշահամալիր, որը գտնվում է «Սորան» զբոսայգում»: Ներկա էին Բերդ քաղաքիքաղաքապետը, քաղաքի բնակչության մեծ մասը, ինչպես նաև զինծառայողներ:

Լիլիթ Ներսիսյան և Նոնա Ղազարյան

ՀԱՅՈՑ ՄԵԾ  ԵՂԵՌՆԸ  ՈՎ  ՄՏՔԻՑ ՀԱՆԻ, ՆԱ  Է ԹՇՆԱՄԻՆ  ԻՄ  ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ:

Հ. ՇԻՐԱԶ

Բերդի թիվ 4  դպրոցի աշակերտական խորհրդի անդամները ապրիլի 23-ին դպրոցի մուտքի մոտ կազմակերպել էին  մոմավառություն:Մոմավառությանը մասնակցեցին դպրոցի բոլոր աշակերտները և ուսուցիչները:Դասարաններում աշակերտները փակցրել  էին պաստառներ`նվիրված եղեռնի զոհերի հիշատակին:Նույն օրը դասերից հետո կազմակերպեցին կինոդիտում`<<Армянский  геноцид>>:Նախքան  ֆիլմի  դիտումը   դպրոցի   պատմության   ուսուցչուհին   ներկայացրեց Հայոց մեծ եղեռնի մասին պատմական   ակնարկ:Բոլորը  մեծ  ուշադրությամբ  դիտեցին   ֆիլմը,  որից  հետո  կատարվեց  քննարկում:

Հաջորդ  օրը`  ապրիլի  24-ին,  ինչպես համայն  հայությունը,  այնպես  էլ  Բերդի  թիվ  4  դպրոցի աշակերտները` աշխորհրդի  նախաձեռնությամբ, այց կատարեցին  եղեռնի զոհերի  հուշահամալիր` իրենց  հարգանքի  տուրքը   տալու 1,5 միլիոն զոհված  հայերի  հիշատակին:

<<Մենք  հայ  ենք     և  պարտավոր  ենք  հարգել  ու  պահպանել    մեր   սրբությունները>>,_ այս  է  մեր   աշխարհի   կարգախոսներից  մեկը:

Ապրիլի 6-ին դպրոցում ինքնակառավարման օր էր։Աշխորհրդի առաջարկությամբ ընտրվեցին դպրոցի
վարչակազմը։ Ավելի քան 40 աշակերտներ I-XII դասարաններում պարապեցին տարբեր դասաժամեր։Հաջողված դասաժամեր էին՝Արտյոմի,Հայկի,Լուսինեի,Սյուզաննայի,Լիանայի,Նարեկի դասաժամերը։

Այդ օրը դպրոցի ճաշարանում ինքնասպասարկման օր էր հայտարարված։Տարրական դասարանների աշակերտների հետ միասին նշվեց Սուրբ Զատիկը։

Օրվա վերջում դպրոցի տղաների անմիջական նախաձեռնությամբ և մասնակցությամբ ուրախ ցերեկույթ,որը նվիրված էր մայրության և գ
եղեցկության տոնին։

Բերդի ավագ դպրոցում ցուցահանդեսի բացում էր:

Խոսուն վերնագիր էր` << Գունային մեղեդի>>:

Ներկայացված էին VI դասարանի 3 աշակերտների նկարները, որոնց մեջ թաքնված մեղեդին ասես ունկնդրում էին հրավիրված ծնողները, ուսուցիչները, աշակերտները: Բոլորը հաճելիորեն ժպտում էին. ահա թե որն է արվեստի կախարդական ուժը:

Փոքրիկ նկարիչները` Սոնա Ղազարյանը, Լիլի Թումանյանը, Մերի Ավագյանը, Բերդի արվեստի դպրոցի սաներից են, որոնց առջև հեքիաթային գույների դռներն է բացել ուսուցչուհի Անուշ Մելիքյանը: Նկարները մեկնաբանելիս նա նշեց, որ իր սաներին սպասում է խոստումնալից ապագան:

VI դասարանի աշակերտուհի       Աննա Գարանյան

2012թ.-ի ապրիլի 22-ին, Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան հնագույն ձեռագրերի թանգարան-ինստիտուտի` Մատենադարանի առջև Երևանը հռչակվեց գրքի 12-րդ համաշխարհային մայրաքաղաք:

Երևանը որպես գրքի համաշխարհային մայրաքաղաք, տոնվեց բոլոր դպրոցներում: Հ. 186 դպրոցի աշակերտները ևս ունեցան իրենց մասնակցությունը այդ միջոցառմանը: Գրքի նկատմամբ սեր արթնացնելու նպատակով դպրոցի բակում կազմակերպվեց 1-4-րդ դասարանների աշակերտների մասնակցությամբ կավճանկարչություն: Աշակերտները նկարել էին. ,,Ես սիրում եմիմ դպրոցը,, ,,Առաջին տպագիր գիրքը,, թեմատիկ նկարներ: Ասացին ասույթներ գրքի մասին, դիտեցին և ծանոթացան ցուցադրված գրքերին: Այս ամենը ուղեկցվում էր աշխույժ երաժշտությամբ: Խոստացան, որ շատ կկարդան ու լավ կպահեն գրքերը:

Երեխաները շատ փխրուն ու նուրբ էակներ են: Նրանք ամեն օր կարիք ունեն պաշտպանված և իրազեկված լինելու: Նրանց պետք է պաշտպանեն, կրթեն, տեղեկացնեն ծնողները,հարազատները,ուսուցիչները և որևէ մեկը չպետքէ ոտնահարի նրանց իրավունքները: Ծնողները և ուսիցիչները չպետքէ երեխային զրկեն կարծիք արտահայտելու իրավունքից: Ինձ թվում է, որ կարծրատիպերի մեծ մասը ձևաորվում է խոսքի և ազատ մտքի արտահայտման սահմանափակումից: Հաճախ եմ լսում<<Մի ´ խառնվիր մեծերի խոսակցությանը>> արտահայտությունը: Իսկ եթե այդ խոսակցությանն իրենց մասնակցութհունը չպետք է լինի , այդ դեպքում ինչու խոսել նրանց ներկայությամբ կամ էլ այնպես, որ երեխան իրեն ավելորդ զգա.չէ որ դա կարելի է անել ավելի նրբանկատորեն: Կարծում եմ ,որ երեխաներին հարկավոր չէ մեկուսացնել:

Սա միայն խոսքի ազատության և կարծիք արտահայտելու իրավունքի մասին, սակայն կան նաև այլ իրավունքներ: Մեր առօրյաում ավելի քիչ ենք հանդիպում, օրինակ, կրթության իրավունքի  խախտման դեպքերի, թեև դրանք կան: Երբեմն հենց ծնողն է արգելում երեխային գնալ դպրոց և կրթություն ստանալու և սովորելու փոխարեն նրան ստիպում է աշխատել: Ասածս հիմնավորելու համար բերեմ ծաղկավաճառ և մուրացիկ երեխաների օրինակը: Նրանք դպրոցում սովորելու բուհերում մանագիտություն ստանալու փոխարեն միգուցե ´պարտադրված, միգուցե´ սոցիալական վիճակից դրդված` աշխատում են:                                                                                                                                              Այս թեմայի շուրջ կարելի է անվերջ խոսել, սակայն եկեք սահմանփակվենք այսքանով: