ԻՄ ՄԱՍԻՆ

Դպրոցը ստեղծվել է 1951թ-ին և մինչև 1956թ-ը գործել է Երևանի թիվ 32 դպրոցի տարածքում: 1956թ-ին շահագործման է հանձնվել դպրոցի առաջին մասնաշենքը, իսկ 1967թ-ին` երկրորդը: Դպրոցը համաձայննախագծի նախատեսված է 1100 աշակերտի համար: 2002թ-ի դրությամբ` դպրոցում սովորում էր շուրջ 600 աշակերտ, իսկ դասավանդում ` 60 ուսուցիչ: 1960թ. մեծ պատմաբան Լեոյի 100-ամյակի կապակցությամբ` դպրոցը անվանակոչվել է նրա անվամբ:  Անցնող 50 տարիների ընթացքում դպրոցն ավարտել են շուրջ 3000 աշակերտներ, որոնք հիմա աչքի են ընկնում կրթության, արվեստի և արդյունաբերության տարբեր ոլորտներում: Ստեղծման պահից մինչև 1987թ.ը դպրոցի տնօրենն է եղել անվանի մանավարժ Հովսեփ Գառնիկյանը: 1987-1995թթ. դպրոցի տնօրեն է եղել Աշոտ Մնացականյանը: 1996թ-ից դպրօցի տնօրենի պաշտոնը ստանձնել է ֆ.-մ.գ.թ. Նորայր Խրիմյանը:

Դպրոցն ունի հանդիսությունների սրահ` 120 տեղով և թատերական ժամանակակից բեմահարթակով, սպորտային դահլիճ, բավականին մեծ բակ, գրադարան, հոգևոր մշակութային կենտրոն, ինտերնետային ժամանակակից կենտրոն, համակարգչային դասասենյակ, ֆիզիկայի, քիմիայի, կենսաբանության լաբորատորիաներ, առավել քան 30 դասասենյակ և 8 մեթոդ միավորական կաբինետներ, բուֆետ, փայտամշակման արհեստանոց:
Ու վերջում կօգտագործեմ շաբլոն մի արտահայտություն` <<ԵՍ ՇԱԱԱԱԱԱՏ ԵՄ ՍԻՐՈՒՄ ԻՄ ԴՊՐՈՑԸ`ԱՄԵՆԱԼԱՎ ԴՊՐՈՑԸ ԱՇԽԱՐՀՈՒՄ >>  …Աննա Բաբլոյան

Հեչ մտածե՞լ եք, թե ինչ Է զգում խորհրդի կարիք ունեցող մարդը, երբ պատմելով դիմացինին իր հոգու եղած-չեղածը, հույսի ու ջերմ խոսքերի փոխարեն լսում Է “ոչինչ, կանցնի” արտահայտությունը:

Դե պատմեմ, լսեք:
“Ոչինչ, կանցնի”:
Չոր: Կոպիտ: Անտարբեր: Անհույս: Նույնիկս հոգու խորքում ինչ-որ բան կոտրող,  ինչ-որ չափով էլ հուսախաբ անող խոսքեր: “Ոչինչ, կանցնի”: Մի վայրկյանում ամեն մի տեսակի զգացմունքները ջարդող արտահայտություն: Ես կասեի դաժան արտահայտություն:
Եղե՞լ եք այնպիսի վատ վիճակում, որ չեք կարողացել նույնիսկ ստիպել ինքներտ ձեզ վեր կենալ առավոտյան անկողնուց: Կամ զգացե՞լ եք այնպիսի  մի ցավ, որ թվում Է, թե միքիչ էլ ու կկորցնեք ընդհանրապես ինչ-որ բան զգալու ունակությունը:
Կարող է… Տարբեր են լինում իրավիճակները, տարբեր ձև են զգում մարդիկ:
Բայց բոլորիս մոտ էլ տենց պահերին առաջանում Է մոտիկ մարդու հետ կիսվելու ցանկություն, նրանից խորհուրդ լսելու ցանկություն: Պետք Է լինում, որ ինչ-որ մեկը մեզ այդ պահին հանգստացնի, քանի որ ինքներս հանգստանալու ի վիճակի չենք լինում: Ցավից, մտքերից, անորոշությունից, ինչ-որ իրադարձություններից և այլն:
Այ հենց այդ պահին, երբ պատմում ես քեզ տանջող բաների մասին ու մեկ էլ… “ոչինչ, կանցնի”… ու նորից…. “ոչինչ, կանցնի”:
Նոր հիասթափություն ու նոր տանջանք: Մթոմ հները քիչ էին:
“Ախր…Ի՞նչը ոչինչ: Ո՞նց թե ոչինչ: Ու ե՞րբ է անցնելու: Ախր ես հիմա եմ վատ…”:  Եվ իրոք… Փորձե՞լ եք ապագայի մասին մտածել, երբ ներկայում օդ չունեք շնչելու:
Չի ստացվի, չէ՞:
Իմ մոտ չի ստացվում, ինչքան էլ ապագան վառ ու  խոստումնալից լինի:
Չի ստացվում:
Հա, բան չունեմ ասելու, իհարկե կանցնի: Ամենինչն էլ անցնում է, թեկուզ և հաճախ մեզանից մի կտոր իր հետ տանելով…
Բայց… “Ոչինչ, կանցնի”:
Մի խնդրանք(դե ում նյարդերը հերիքեց մինչև այստեղ կարդալ).
երբ ինչ-որ մեկը ձեր կարիքն ունի, մի ասեք ոչ մի բան. ուղղակի գրկեք: Ամուր գրկեք:

Բոլոր  թոռնիկները  շատ  են  սիրում   իրենց  տատիկներին  ու  պապիկներին,  նրանց  նման  մեկն  էլ  ես  եմ:  Ես  պապիկիս  չեմ  տեսել:  Նա  կյանքից  հեռացել  է  երիտասարդ  հասակում` 37  տարեկանում:  Տատիկս  կա,  նա  82  տարեկան է:  Նա  եղել է  ուսուցչուհի  և  աշխատել  է  54  տարի:  Այժմ  էլ  տնային  գործերում  օգնում է  մայրիկիս,  հետևում  է  իմ  և  եղբորս  դասապատրաստումներին:  Երբ  նա  հոգնում է,  ես և եղբայրս շատ  ենք  տխրում  և  գուրգուրում ենք նրան,կատարում  ենք  կիսատ   թողած  գործերը: Մենք  շատ  ենք  ուզում, որ  նա  առողջ  լինի,  ապրի  երկար:  Նա  իր  խորհուրդներով  մեզ  շատ է  օգնում:  Մենք  շատ  ենք  սիրում  նրան։