Տերյանի 130 ամյակ. Ցերեկույթ Երևանի 170 դպրոցում

0


Continue Reading

Սուրբ Վարդանանց Տոնը Երեվանի 170 Դպրոցում

0

451 թվականի մայիսին  Ավարայրի  ճակատամարտում  հայրենիքի, հայ եկեղեցու,  քրիստոնեական հավատի պահպանման համար նահատակված   Վարդանանց զորավարներն ու 1036 մարտիրոսները  Հայաստանյայց առաքելական եկեղեցու մեծագույն սրբերից են: Իրենց նահատակությամբ  նրանք  հաստատեցին  հայ  ժողովրդի  ապրելու  կամքը  և  լինելիության իրավունքը:

Աշակերտները, խորն ըմբռնելով տոնի խորհուրդը ,  նախաձեռնեցին և իրականացրեցին գեղեցիկ միջոցառում` նվիրված Վարդանանց  քաջերին: Ներկայացվեցին  Վարդանանց պատերազմի պատճառները, ընթացքն ու պատմական նշանակությունը: Հնչեց Ներսես Շնորհալու <<Նորահրաշ>> շարականը   և մասնակցիները  մեկ   րոպե լռությամբ  հարգեցին  << վասն հաւատոյ, վասն հայրենեաց>> զոհված քաջերի  հիշատակը : Աշակերտները  երգեցին  հայրենասիրական խրոխտ երգեր:  Ներկաները  ևս մեկ  անգամ  համոզվեցին Եղիշեի հետևյալ խոսքերում.     <<Քրիստոնեությունը ոչ թե իբրև զգեստ ենք հագել, որ կարելի է հանել ու փոխել, այլ այն ունենք իբրև մաշկի գույն>>:

 


Continue Reading

Հայոց Բանակի 23-Րդ Տարեդարձ. Հանդիսավոր Տողան

0

Հունվարի 28-ին հայոց բանակի կազմավորման 23-րդ տարեդարձի առթիվ  170 ավագ դպրոցում հանդիսավոր տողան էր:

Հնչում է Հայաստանի Հանրապետության հիմնը: Զինվորական բարձրաստիճան հյուրերի, տնօրենի, ուսուցիչների, գեղեցիկ կեցվածքով, ձիգ կանգնած պատանիների առջևով ներս է բերվում  եռագույնը, որը ծածանվում է, և յուրաքանչյուրի  հայացքի առջև հառնում է հայոց բանակի անցած փառավոր ուղին:

Քաջագործությունների, հերոսական էջերի նկարագրությունները ոգևորեցին հայոց պատանիներին ու աղջիկներին, որոնց արծվենի հայացքներից հուր է ցայտում, իսկ շուրթերից պոկվում էին.         << Մեր սրտերը միշտ ամուր են, հուր են,

Մեր թրերը միշտ ամուր են, սուր են…>>

Հնչում են շնորհավորանքի բառեր, ապագան խաղաղ երկնքի ներքո կերտելու, հայրենիքը բոլորանվեր պաշտպանելու կոչեր:

Ասես Վարդանանց ոգին էր թևածում` <<Ես մի զարկն եմ քո բազկի…>> բառերի հետ միաձույլ:

 

 


Continue Reading

ՈՒսուցչի տոն 170 ավագ դպրոցում

0

 

ՈՒսուցչի տոնի կապակցությամբ թիվ 170 ավագ դպրոցի աշակերտական խորհուրդը կազակերպել է փոքրիկ միջոցառում:Նրանք դպրոցի որոշ ուսուցիչներից հարցազրույց են վերցրել,ինչպես նաև շնորհավորել նրաց տոնի առիթով:

Տեսահոլովակը տեսնելու համար սեխմեք այստեղ   ՈՒսուցչի տոն

 

Posted in: Մարդիկ

Continue Reading

Պաշտպանի´ր ինձ

0

Երեխաները շատ փխրուն ու նուրբ էակներ են: Նրանք ամեն օր կարիք ունեն պաշտպանված և իրազեկված լինելու: Նրանց պետք է պաշտպանեն, կրթեն, տեղեկացնեն ծնողները,հարազատները,ուսուցիչները և որևէ մեկը չպետքէ ոտնահարի նրանց իրավունքները: Ծնողները և ուսիցիչները չպետքէ երեխային զրկեն կարծիք արտահայտելու իրավունքից: Ինձ թվում է, որ կարծրատիպերի մեծ մասը ձևաորվում է խոսքի և ազատ մտքի արտահայտման սահմանափակումից: Հաճախ եմ լսում<<Մի ´ խառնվիր մեծերի խոսակցությանը>> արտահայտությունը: Իսկ եթե այդ խոսակցությանն իրենց մասնակցութհունը չպետք է լինի , այդ դեպքում ինչու խոսել նրանց ներկայությամբ կամ էլ այնպես, որ երեխան իրեն ավելորդ զգա.չէ որ դա կարելի է անել ավելի նրբանկատորեն: Կարծում եմ ,որ երեխաներին հարկավոր չէ մեկուսացնել:

Սա միայն խոսքի ազատության և կարծիք արտահայտելու իրավունքի մասին, սակայն կան նաև այլ իրավունքներ: Մեր առօրյաում ավելի քիչ ենք հանդիպում, օրինակ, կրթության իրավունքի  խախտման դեպքերի, թեև դրանք կան: Երբեմն հենց ծնողն է արգելում երեխային գնալ դպրոց և կրթություն ստանալու և սովորելու փոխարեն նրան ստիպում է աշխատել: Ասածս հիմնավորելու համար բերեմ ծաղկավաճառ և մուրացիկ երեխաների օրինակը: Նրանք դպրոցում սովորելու բուհերում մանագիտություն ստանալու փոխարեն միգուցե ´պարտադրված, միգուցե´ սոցիալական վիճակից դրդված` աշխատում են:                                                                                                                                              Այս թեմայի շուրջ կարելի է անվերջ խոսել, սակայն եկեք սահմանփակվենք այսքանով:


Continue Reading

ԵՐԵՎԱՆ

0

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted in: 45

Continue Reading

Ծիծաղելու արվեստ

0

 

Գիտես, ես միշտ  զարմացել եմ ու հարգել եմ քեզ: Զարմացել եմ, որովհետև մեզնից մեկը հաստատ գիժ է ու հարգել եմ, որովհետև ես երբեք չեմ կարողացել քո նման որսալ ճիշտ պահը, երբ պետք է ծիծաղել քո ու քո ընկերների կատակների վրա: Ես առհասարակ չեմ ծիծաղում: Ես ուղղակի ժպտում եմ ու անցնում եմ կողքով: Գուցե գիժը ես եմ, ոչ թե դու, դրա համար էլ չեմ հասկանում ձեր կատակների ողջ խորությունը ու չեմ ծիծաղում: Հա, երևի, իրոք այդպես է: Որովհետև այդպիսին միայն ես եմ, իսկ քեզ նմանները շատ են:Սա ես եմ: Գուցե գիժ, բայց ես եմ:Իսկ ով ես դու: Դու միակն ես, ով ունի երկու տարբեր ծիծաղ` մեկը հատուկ իմ համար, մյուսը` մնացած բոլորի:Ու ինձ դուր է գալիս առաջինը, իմը: Գուցե նրա համար, որ այն իմն է:Ես, անկեղծ ասած, չգիտեմ:Ուղղակի առաջինը, իմը, այնքան… Չէ, լավը չէ, ուղղակի իսկականն է:Գիտես, երկրորդը` մնացած բոլորի համար, ավելի լավն է, ավելի հնչեղ ու ճշմարտանման է, բայց իսկականը չէ: ԻՄԸ չէ:


Continue Reading

Գարունը մեր աչքերով

0

 

Ապրիլին աշակերտական խորհրդի կողմից  հայտարարվեց  լուսանկարների մրցույթ <<Գարնան շունչը>> խորագրով, որին  մասնակցեցին   4-ից  9-րդ    դասարանների  աշակերտները:Լավագույնը ճանաչվեցին Արմեն  Աբրահամյանի  աշխատանքները:

Գարնան շունչը

Posted in: ՄեդիաԼաբ

Continue Reading

ՄԱԿ-ի մոդել կոնֆերանս

0

Ապրիլի 1-ին և  ապրիլի 2-ին  հ.170 և  հ.87  դպրոցների աշակերտական խորհուրդների անդամների նախաձեռնությամբ անցկացվեց <<Ավան 2012>> ՄԱԿ-ի մոդել կոնֆերանս:  Մասնակցում էին  ՄԱԿ-ի  Անվտանգության խորհրդի քառասունյոթ անդամ պետությունների <<պատվիրակները>>:  Յուրաքանչյուր պետության   <<պատվիրակ>>  ներկայացնում էր իր երկրում առկա լուրջ խնդիրներ, որոնք պետք է իրենց լուծումը ստանային:

Քվեարկությամբ առաջին օրվա քննարկման թեմա ընտրվեց աղքատ երեխաների կրթության հարցը,  իսկ երկրորդ օրվանը` երեխաների դերը բնության պահպանման գործում:  Խնդիրներ, որոնք միշտ էլ  հուզել են մարդկությանը:  <<Ներկայացուցիչները>> առաջարկում  էին լուծումներ, որոնք հնարավորությու պիտի տան պետություններին հասնել <<Հազարամյակի  Զարգացման>>  աստիճանին:

Երկարատև բանավեճից հետո <<պատվիրակները>> ընդհանուր համաձայնության  եկան և արդյունքում ընդունվեց  նախագիծ-բանաձև:

 

Posted in: Արևակ

Continue Reading

Իմացիր ժամանակի արժեքը

1

Հաճախ մարդիկ իրենց ողջ կյանքն       անցկացնում են երազելով և միայն         կյանքի մայրամուտին են գիտակցում      ու      հասկանում,որ ապրել են լոկ սին    անուրջներով:Իսկ այդժամ,բացի      անիմաստ ու անօգուտ ափսոսանքից      այլևս ոչինչ  անել  չի լինում.չէ որ     ժամանակը ետ չես բերի,չէ որ կյանքը    մի անգամ է տրվում:Եվ  որպեսզի խուսափենք չարածների համար զղջալուց,պիտի ռացիոնալ  օգտագործենք  ժամանակը`ամեն մի օրը,ժամը,րոպեն  ու նույնիսկ վայրկյանը:Հիշենք,որ ժամանակը չի ներում ուշացած ներին,ուստի չուշանանք մեր գնացքից,որովհետևհետո ետևից ենք վազելու,վազելու ենք,բայց չենք հասնելու   …..իսկ ինչու ..Եթե կարելի է -իշտ պահին   անել ,ինչու,եթե կարելի է նստել այդ գնացքը  ու ետ նայելիս տեսնել բազմաբովանդակ  ու հագեցած կյանք,ոչ թե սին երազներ  կամ անիմաստ վատնած  ժամանակ:Մեզ կյանք է տրվել ապրելու համար,ապրելու`բառիս բուն իմաստով  ու այն ժամանակը,որը  ունենում ենք`մեկս քիչ,մյուսը`շատ,չպիտի սպանենք:Հաճախ ժամանակը սպանելով`մենք սպանում ենք ինքներս մեզ,մեր մեջ ապրող հոգիները:Երբեմն առանց գտակցելու ենք անում դա,երբեմն նույնիսկ քաջ գիտակցելով:Յուրաքանչյուրիս ապրած  կյանքը կարելի է գրքի տեսքով ներկայացնել,բայց կան մարդիկ,որոնց մասին գրելիս նույնիսկ 12 թերթանոց տետրով կարող ենք բավարարվելԻնչու……դարձյալ նույն,<<ինչու>>-ն   ինչու չձգտենք  ավելացնել այդ էջերը,ինչու չզգանք ու չապրենք ամեն մի րոպեն:Կարող է փոքր ինչ եսասիրական հնչել,բայց եկենք ապրենք ինքներս մեզ համար,իմանանք ժամանակի ու կյանքի գինր և, ամենակարևորը,երբեք ու  երբեք չափսոսանք չարածների համար. թերևս արածի համար կարելի է,բայց չարածի համար`երբեք’:


Continue Reading

Internet Literacy Handbook paneuyouth eSafety Kit become President

 

Հետևիր մեզ